Choć dzisiaj szanty wykonywane są na rejsach i regatach morskich, a także w tawernach i na imprezach, to ich historia ma początek nieco odbiegający od znanej obecnie, rozrywkowej formy. W XVIII i XIX wieku były one pieśniami pracy, które wykonywano na żaglowcach. Służyły one synchronizacji pracy całych grup żeglarzy, gdy trzeba było użyć siły wielu osób lub przez dłuższy czas wykonywać jedną, monotonną i rytmiczną czynność. Ton pieśni nadawał szantymen, a dalej śpiewali sami pracujący. Niekiedy towarzyszyła temu gra na prostych instrumentach. To, jakie szanty śpiewano, było uzależnione od rodzaju wykonywanej pracy. Tempa, podziały rytmiczne oraz akcenty świadczyły np. o wciąganiu żagli krótkimi szarpnięciami lin, rwaniu kotwicy, załadunku towarów na statek lub o pracy przy pompach. Stąd też szanty mogły być kotwiczne, kabestanowe, fałowe i pompowe. Długość wersów i zwrotek wyznaczał z kolei czas, w jakim żeglarze wykonywali daną czynność Teksty szant były wówczas niezwykle sprośne. Imiona kobiet, najczęściej lekkich obyczajów, nadawano ciężkim przedmiotom. Niektóre pieśni pochodziły także od górników i przedstawicieli innych grup zawodowych angażowanych na żaglowce.